Berts Realisaties

De voorbije 10 jaren was Bert Anciaux minister van Cultuur, Jeugd en Brussel. De laatste 5 jaar kwam daar ook Sport bij. Het beleid heeft op veel vlakken invloed in het dagelijkse leven van mensen, meer dan men zich soms realiseert. Met de woordenwolk hieronder krijg je een glimp van de veelheid en de grote variatie aan initiatieven die Bert nam als minister. Alle woorden zijn aanklikbaar voor meer informatie.


De 1 euromusea zijn musea die door minister van Cultuur Bert Anciaux gesubsidieerd worden om alle kinderen en jongeren voor 1 euro over hun drempel te laten. Een overzicht van die musea vind je op www.1euromuseum.be. De 1 euromaatregel is heel simpel: ben je jonger dan 26 en heb je 1 euro op zak, spring dan binnen in 1 van de "1 euromusea" in Vlaanderen of Brussel. Je hebt geen pasje of inschrijving nodig, alleen een klinkende euromunt!


In de aanloop van het Eurovisiesongfestival van 2006 investeerde Vlaanderen 60.000 euro in een Europese promotoer van Kate Ryan en haar kniezwengel. De verwijten van populisme en weggesmeten geld kwamen snel. De ondersteuning van Ishtar twee jaar later kreeg nog nauwelijks kritiek. De voorrondes en het succes van Eurosong geven aan dat deze ambassadeurs een groot draagvlak kennen bij het ruime publiek. Populaire muziek in Vlaanderen is sinds het ministerschap van Bert stevig ondersteund, ook als de artiesten niet naar Eurosong gaan. En Kate Ryan is ondertussen nog steeds razend populair!


"Veldrijden is geen topsport meer!", werd er geschreeuwd voor al wie het horen wilde. Niets is minder waar. Veldrijden is natuurlijk topsport en krijgt nu nog meer financiɬle steun dan ooit tevoren. Veldrijden is top in Vlaanderen, we hebben niet alleen de beste crossers, maar ook de trouwste supporters!


Daarkom betekent "jullie huis" in Marokkaans Arabisch. Daarkom is ook het Vlaams-Marokkaans Culturenhuis dat dɬ ontmoetingsplek wordt voor de vele culturen in Vlaanderen en in Marokko. Dɬ plek waar de vele jonge Vlamingen en de vele jonge Marokkanen kunnen beseffen dat ze gerust fier mogen zijn op wie ze zijn, fier mogen zijn op hun identiteit. Een huis voor iedereen, een huis voor grote en kleine cultuur. Een thuis van de interculturaliteit, natuurlijk in samenwerkingsverband met Marokko.


Elk jaar gaan duizenden Vlamingen de uitdaging aan. De kale berg bedwingen. Mannen, vrouwen, personen met een handicap,... 21km klimmen voor een onvergetelijk gevoel op de top, daar gaan we voor. Sporta kan voor haar prachtige organisatie jaarlijks op de nodige ondersteuning rekenen.


Een goed topsportbeleid valt of staat met een duidelijke langetermijnvisie en -aanpak, voldoende middelen en veel ambitie. In 2005 stelde Bert Anciaux daarom de allereerste Vlaamse Topsportmanager aan. Die stuurt de samenwerking tussen de verschillende actoren in de Vlaamse topsportwereld en zorgt onder andere ook voor de juiste omkadering voor onze topatleten. De doelstelling is om samen met iedereen die met topsport bezig is op de Olympische Spelen van 2016 tien medailles te halen!


Dit populaire muziektheater kende de voorbije jaren een echte comeback in Vlaanderen. Bert Anciaux zorgde in eerste instantie via CultuurInvest voor investeringsmogelijkheden voor de commerciële musical. Vanaf 2010 wordt musical ook structureel ondersteund via het kunstendecreet. Zo wordt deze sector weer volledig opgenomen in het gesubsidieerd beleid en als volwaardige kunstdiscipline erkend. En terecht, met voorstellingen zoals 'Daens' en 'Elisabeth' kon het grote publiek proeven van Vlaamse musicalproducties van internationaal niveau.


Jeugdgroepen kunnen bij de Vlaamse overheid tenten uitlenen. Vooral in de piekperiode van de kampen was de voorraad onvoldoende: bij de grote wissels van chiro-, scouts- of KSJ-kampen raakten uitgeleende tenten ook niet terug op tijd om aan de volgende groep te kunnen worden uitgeleend. Daarom werd het aantal beschikbare senior- en patrouilletenten verdubbeld in 10 jaar. In 1999 had de uitleendienst 841 patrouilletenten en 2.045 (iets grotere) seniortenten. Op het einde van 2009 zullen er maar liefst 3.400 patrouilletenten en 4.955 seniortenten beschikbaar zijn.


Topstukken zijn schilderijen of andere kunstwerken die een uitzonderlijke waarde hebben voor ons cultureel erfgoed. Vroeger werden deze stukken niet beschermd terwijl iedereen er van overtuigd was dat ze belangrijk waren voor onze cultuur en geschiedenis. Vele belangrijke werken konden zo ongemerkt verhuizen naar buitenlandse kunstcollecties. Nu bestaat er het Topstukkendecreet dat dit bijzondere erfgoed wil beschermen en bewaren. Fysische ingrepen op een topstuk kunnen enkel na een voorafgaande toelating, en voor de restauratie van topstukken worden subsidies toegekend. Dreigt het topstuk naar het buitenland te verdwijnen, dan heeft de Vlaamse overheid een vorm van voorkooprecht.

De voorbije jaren werden op die manier o.a. werken van Panamarenko, Marcel Broodthaers, Adriaen Brouwer en James Ensor. Met de aankoop van de mechanische orgelcollectie Ghysels, zie je dat ook volksculturele stukken voor een gemeenschap topstukken kunnen zijn. De aangekochte werken zijn momenteel vrij te bezichtigen in tal van Vlaamse musea (www.topstukken.be).


Zwemmen is net zoals joggen, een laagdrempelige sport die je gemakkelijk kan beoefenen. Je hebt er niet veel materiaal voor nodig (amper een klein stukje textiel). Het kan in clubverband of individueel en op momenten dat het jou het beste past. Veel Vlaamse zwembaden kunnen de vraag van de zwemmers niet aan. Daarom dat minister Anciaux hier echt wou op in te zetten. 40.000 extra zwemuren, werd gerealiseerd in onze Vlaamse zwembaden! 2 miljoen euro gaven de 180 gemeentelijke zwembaden in Vlaanderen de mogelijkheid om zowel 's avonds als in het weekend langer open te zijn. Ook in de toekomst is de extra waterpret verzekerd!


Het Nederlands is de moedertaal van zestien miljoen Nederlanders en zes miljoen Vlamingen. Het is daarom dat Nederland Vlaanderen en Suriname al sinds 1980 een gemeenschappelijk beleid over het Nederlandse in de Nederlandse Taalunie gestalte geven. Bert Anciaux is momenteel voorzitter van de Taalunie. Ronald Plasterk, Nederlands minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap, Marja van Bijsterveldt, Nederlands staatssecretaris en Frank Vandenbroucke, Vlaams minister van Werk, Onderwijs en Vorming maken ook deel uit van het Comité van Ministers.


'Wij willen hits!': in het jaar 2000 schreeuwden felgele en -roze posters, bierkaartjes, advertenties en banners het uit. Je kon er als muzikant moeilijk naast kijken. De campagne wilde vooral duidelijk maken dat er ook voor popmuzikanten en popmuziekorganisaties ondersteuning bestond. Sindsdien is het aantal subsidievragen uit de popsector spectaculair gestegen. Met Poppunt kwam er ook een sterk steunpunt.

Het popbeleid koos eerst voor de succesformule in andere cultuursectoren: ensembles ondersteunen die hun productie vervolgens geboekt zagen in cultuurcentra en (concert)organisaties. Das Pop en Zita Swoon waren voorbeelden. Vanaf 2007 werd deze piste verlaten. Niet langer popgroepen, maar vier alternatieve managementbureaus worden sindsdien structureel ondersteund. Deze werkplaatsen vormen een nieuwe, cruciale schakel tussen het prille beginnersniveau van jonge muziekgroepen en het niveau waar de markt zijn rol speelt. Als collectieve zakelijke omkadering van talloze groepen kunnen ze deze kunstenaars op een efficiënte en kostenbesparende manier ondersteunen.


De Vlaamse jeugdraad is een adviesorgaan en belangenbehartiger over wat kinderen en jongeren denken en willen. Ze doet dit door aan de beleidsmakers en de overheid vragen te stellen en beleidsaanbevelingen te formuleren over thema's die van belang kunnen zijn voor jonge mensen.

En omgekeerd zijn zij de spreekbuis over wat er leeft bij de Vlaamse kinderen en jongeren. Natuurlijk kunnen zij dit alleen door zoveel mogelijk kinderen, jongeren en hun organisaties te betrekken bij hun werking, bijvoorbeeld door bevragingen op speelpleinen en in jeugdbewegingen (zoals de Klets-on-Tour! tijdens de zomervakanties), of in evenementen en weekends waar men met elkaar in discussie gaat over allerlei thema's en zijn mening kan ventileren. Kort gezegd: de stem van kinderen en jongeren versterken en vertolken naar het beleid, dat moet de sterkte en de eigenheid van de Vlaamse Jeugdraad zijn.


Je hoeft geen straffe wetenschapper te zijn om te zien dat er een duidelijke relatie bestaat tussen bijvoorbeeld sociaal-economische of etnisch-culturele kenmerken enerzijds en sociaal-culturele uitsluiting anderzijds. In het Participatiedecreet vind je heel specifieke mechanismen en initiatieven om die uitsluiting tegen te gaan. Op die manier worden de typische drempels die deelnemen of participeren aan het sociale en culturele leven bemoeilijken, aangepakt. In het Participatiedecreet worden een vijftal kansengroepen opgesomd die we volop moeten kunnen meedoen aan cultuur, jeugd en sport: mensen met een handicap, gedetineerden, mensen in armoede, mensen met een diverse etnisch-culturele achtergrond en gezinnen met kinderen.


Door Bert Anciaux werd in 2002 voor het eerst zeven Vlaamse rondreizende circussen ondersteund vanuit het cultuurbeleid. Voor sommige circussen was dit een zaak van leven of dood, voor anderen gaf dit weer een tweede adem en nieuwe kansen. In dezelfde periode ontstonden er naast de bestaande circussen ook nieuwe en gelijkaardige projecten. Her en der werd in circusateliers geëxperimenteerd met circuskunsten, het straattheater kwam in een stroomversnelling terecht en de ontmoeting tussen circuskunsten en andere kunstvormen bleek inspirerend te zijn en deed nieuwe circusvormen ontstaan. Ook schouwburgen en cultuurcentra openden stilaan hun deuren voor circusvoorstellingen. Al deze nieuwe evoluties werden in 2006 in een nieuw en geïntegreerd circusbeleid gebundeld. Het Vlaamse Circuscentrum werd opgestart. Kers op de taart was de goedkeuring door het Vlaams ParlementǬvan het nieuwe Circusdecreet, in het najaar van 2008. Circus is van iedereen en - net zoals in de muziek of de dans - kan Vlaanderen op termijn en met eigen accentenǬopnieuw een internationale voortrekker worden.


Verenigingen zijn het cement van de samenleving! Het verenigingsleven in Vlaanderen verdient dan ook alle kansen om in de best mogelijke omstandigheden te kunnen werken. Goede en veilige lokalen zijn voor cultuur-, jeugd- of sportverenigingen heel belangrijk.ǬDaarom richtte Vlaams minister van Jeugd Bert Anciaux een lokalenfonds voor plaatselijke jeugdverenigingen op. Met jaarlijks 1 miljoen euro zal dit fonds inspelen op de hoge nood aan verbeterde verenigingslokalen. Verenigingen met concrete plannen voor verfraaiing, veiligheid en comfortverhoging kunnen via dit fonds vanwege de Vlaamse Gemeenschap een subsidie van maximum 20.000 euro ontvangen. Als start (2008) werd het bedrag eenmalig verhoogd tot 2 miljoen en ook in 2009 zijn de subsidies al toegekend. Met deze inhaaloperatie hebben we meteen meer dan 160 plaatselijke jeugdverenigingen geholpen. Begin van een mooie traditie!


Het verenigingsleven is zeer sterk geëvolueerd. Familiale tradities en zuilgebonden trouw maakten plaats voor een minder dwingend, en toch vaak even overtuigd en overtuigend engagement. In vele wijken en parochies leeft dit zogenaamd klassieke middenveld nog volop. Daarbij spelen de amateurkunsten letterlijk de boventoon: toneel, koren, fanfares, popgroepjes, bonte avonden... Hier bloeit de creativiteit, de goesting om op een plezierige manier en vaak in groep projecten op te zetten en veel publiek te plezieren. Daarnaast, en dikwijls met mensen uit verenigingen, ontstaan er steeds meer tijdelijke, weinig gestructureerde en toch erg slagkrachtige vrijwilligersprojecten. Ze vormen een bewijs van een levendig engagement, een geactiveerd burgerschap en een rijke vrijwilligerswerking. Via ons lokaal cultuurbeleid krijgt dit rijke leven ook extra zuurstof, in de vorm van middelen, en ook steun en appreciatie van gemeentebestuurders. Midden april 2009 kregen we nieuwe cijfers. Wat blijkt: het aantal Vlaamse cultuur-, jeugd- en sportverenigingen bedraagt nu 45.000. Dat is een verhoging met 5000 verenigingen op een dikke tien jaar.


In 2000 ging het Vlaams Fonds voor de Letteren (VFL) van start, met als kerntaak de ondersteuning van auteurs, vertalers en illustratoren. Vandaag de dag genieten een honderdtal auteurs van werkbeurzen die hen in staat stellen hun tijd maximaal aan hun artistieke werk te besteden. De laatste jaren kregen illustratoren en stripauteurs daarbij steeds meer aandacht. Behalve aan de productiezijde werkt het letterenbeleid ook aan de leesbevordering en vooral aan het leesplezier. Het dichte landelijke netwerk van bibliotheken werd in 2001 versterkt met Stichting Lezen, die de participatie aan het literaire gebeuren moet bevorderen en werkt aan het leesplezier bij jong en oud, ook buiten de school of de bibliotheek. Videogetuigenissen over lezen, boekentips in trein, tram en bus, de Jeugdboekenweek, de Voorleesweek, Gedichtendag... maar vooral ook de steun aan vele kleinschalige projecten in Vlaanderen springen in het oog. Dit letterenbeleid wordt geflankeerd door steun aan organisaties als Ons Erfdeel en de Koninklijke Academie voor Nederlandse Taal- en Letterkunde en, binnen het Kunstendecreet, aan culturele publicaties. De recente overeenkomsten met Stripcentrum Vlaanderen in Turnhout en het Poëziecentrum in Gent geven deze twee unieke genres de middelen om een eigen dynamiek te ontwikkelen. In 2008 werd ook gestart met een beleid dat de boekhandels als cruciale tussenschakel in de boekenketting ondersteunt en versterkt.


De Spelen hebben iets magisch. Atleten van over heel de wereld verzamelen om het tegen elkaar op te nemen. Hele naties zetten zich als één blok achter hun sportieve helden. Het is en blijft het absolute streefdoel en summum voor elke atleet. Maar de weg naar de Olympische Spelen is zwaar en lang: talentdetectie, begeleiding, topsportscholen, sportmedische en wetenschappelijke omkadering, tewerkstellingscontracten voor topatleten, toptrainers,... Alles wordt in het werk gesteld om zoveel mogelijk atleten klaar te stomen voor wat het grootste sportieve feest is. De middelen die daarvoor beschikbaar zijn stegen van ongeveer 6 miljoen euro in 2004 tot meer dan 19 miljoen euro in 2009. Het uitgestippelde topsportbeleid moet ons in 2016 naar tien medailles leiden!


Het jeugdverenigingsleven in Vlaanderen heeft een sterke traditie. Ook vandaag is het aanbod groot. Er zijn meer dan 7.000 lokale jeugdwerkinitiatieven, of meer dan 1 vereniging per 250 jongeren. Zowat 250.000 kinderen en jongeren zijn actief in een jeugdbeweging. Ze worden begeleid door tienduizenden enthousiaste leiders. De ledencijfers bewijzen dat verenigingen met jongeren en kinderen nog altijd springlevend is. Jeugdwerk gaat over meer dan alleen jeugdbewegingen. Ook jeugdhuizen, muziekateliers, speelpleinwerkingen, initiatieven kansarme jeugd, zelforganisaties...bewijzen elke dag hoe uniek de kracht van het jeugdwerk in Vlaanderen is, zeker in vergelijking met veel andere landen. Het is een leerschool in democratisch samenleven, een oefenterrein voor individuele ontplooiing en sociale bewogenheid. Al is dat nooit het doel op zich en sluit men zich bij zo'n bende natuurlijk vooral aan omdat het plezant is.


Begin 2009 startte Bert Anciaux onbewust een polemiek over de strijd tussen Israëlische staat en de Palestijnen door op zijn weblog te reageren tegen de bloedige aanvallen van Israel in de Gazastrook. Hij riep in het kader van de crèchemoorden door Kim de Gelder op om ook na te denken over de honderden onschuldige kinderen die in Gaza de dood vonden. De oproep lokte hevige reacties uit en bracht ook een solidariteitsgolf voor de bevolking in Gaza teweeg.


In februari 2009 werd een chauffeur van De Lijn bijna ontslaan omdat hij een Arafatsjaal droeg. Bert Anciaux schreef hierover op zijn blog: "Vandaag zou elk rechtgeaard Vlaming, elk rechtgeaard mens, een arafatsjaal moeten dragen. Uit Vandaag zou elk rechtgeaard Vlaming, elk rechtgeaard mens, een arafatsjaal moeten dragen. Uit solidariteit met elke onderdrukte, uit verbondenheidǬmet iedereen die in gevaar is, voorǬdiegenen die elke dagǬhun leven riskeren. De arafatsjaal bestaat al veel langer dan zijn bekendste drager, Yasser Arafat. Maar hij maakte de sjaal wereldberoemd. Het is een symbool voor Palestina geworden, maar het is nooit een agressief of negatief symbool geweest. Door het nu te gaan verbieden, stigmatiseer je elke drager ervan als een potentiële agressieveling. En dat is meer dan overdreven."


Een behoefteanalyse maakte duidelijk dat er in Vlaanderen een nijpend tekort is aan degelijke sportinfrastructuur. Het kan natuurlijk niet dat als mensen willen sporten, dit niet mogelijk is omdat er niet genoeg zwembaden, sportvelden of sporthallen zijn. Het pas opgerichte Sportinfrastructuurfonds moet tegen 2011 35% van die achterstand wegwerken. Het fonds voorziet 250 miljoen euro voor nieuwe sportinfrastructuur in Vlaanderen: 73 kunstgrasvelden, 43 sporthallen, 10 multifunctionele sportcentra en 4 zwembaden worden momenteel met deze middelen gerealiseerd. Een nooit geziene inhaalbeweging!


Halverwege de jaren negentig werden in heel wat Vlaamse steden en gemeenten sociaal-artistieke projecten opgezet, vaak ver weg van de klassieke theaterzaal. In deze projecten gaan kunstenaars en welzijnswerkers met elkaar samenwerken, vanuit de wil om meer sociaal-kwetsbare mensen ook als kunst- en cultuurmaker te beschouwen. Men vertrekt vanuit de leefwereld van deze doelgroepen, omdat hun verhalen en hun kwaliteiten zelden of nooit de kans krijgen om artistiek te worden bewerkt.

Na enkele jaren van experimenteel beleid werd deze jonge werkvorm in 2006 opgenomen in het Kunstendecreet. Zo kregen deze praktijken de kans gaf om zich te ontwikkelen. Nu is het sociaal-artistieke niet meer weg te denken binnen het beleidsdomein Cultuur. Steeds vaker wordt een beroep gedaan op sociaal-artistieke methodes in sociale processen of educatieve projecten. Ook andere cultuur-, jeugd- en sportprojecten die met deze mensen aan de slag gaan, kunnen terecht binnen het participatiedecreet.


Organisatoren van activiteiten waar muziek wordt gespeeld, moeten daarvoor een billijke vergoeding betalen aan de auteursvennootschappen SIMIM en URADEX. Deze maatregel drukt echter heel wat eenmalige en kleinschalige initiatieven (scoutsfuiven, buurtfeesten ...) in een financieel zeer moeilijke positie of zelfs in de illegaliteit. Bert Anciaux besliste daarom om vanaf 2007 voor deze kleinere, niet commerciële activiteiten van verenigingen of individuen, zoals kwissen, buurtfeesten, eetdagen of dansavonden de billijke vergoeding over te nemen. Hij sloot hiervoor met URADEX en SIMIM een akkoord ter waarde van 250.000 euro. Ondertussen blijven er nog andere vervelende regeltjes. Hopelijk zal een verdere staatshervorming ervoor zorgen dat we deze problemen op onze eigen manier kunnen oplossen.


De voorbije jaren ging er veel aandacht naar een goed informatiebeleid voor kinderen en jongeren. Informatie of ook wel het teveel aan informatie wordt alsmaar belangrijker voor jonge mensen. Hoe gaan we met die toestroom om en wat is goed of slechte informatie?

De Vlaamse overheid wil dat alle kinderen en jongeren gelijke toegang hebben tot informatie en dat die informatie divers, op maat, ruim verspreid, up to date, aantrekkelijk en toegankelijk is. Het VIP speelt een coɬrdinerende rol op het vlak van jeugdinformatie in Vlaanderen en kiest voor een leeftijdsgericht informatiebeleid. Zo komen er meer en meer JIPS (jongeren informatiepunten), dicht bij de dagelijkse wereld van jonge mensen. Naast het VIP worden nog andere spelers ondersteund door de zoals In Petto, Use-It, JAVI vzw, Jeugd en Seksualiteit vzw, CJP vzw, de Kinderrechtenwinkels en de Kinder- en Jongerentelefoon. Sinds 2007 zijn er dankzij de Vlaamse overheid ook jongerenjournaals Jam (VT4) en Zoom (VTM) op de commerciële zenders .


Met namen zoals Anne Teresa De Keersmaeker, Wim Vandekeybus, Jan Fabre en Sidi Larbi Cherkaoui bekleedt Vlaanderen al sinds de jaren '80 een uitzonderlijke plaats op de internationale dansscène. Deze dansgezelschappen worden dan ook al jaren strucutureel ondersteund. Zo wordt dit grote succes bestendigd en de toekomst van de jonge dansers, choreografen en staf veiliggesteld. Met de aankoop van de ROSAS/PARTS-gebouwen met de dansschool van Anne Teresa De Keersmaeker in Vorst is Brussel nu ook één van de belangrijkste danssteden in Europa.


Hoe sneller jongeren op een leuke manier in aanraking komen met sport, hoe groter de kans dat ze later ook aan sport zullen blijven doen. Mijn sport is top was een knotsgek jongerenprogramma op Ketnet met Pieter Embrechts dat in samenwerking met de Vlaamse sportminister Bert Anciaux tot stand kwam. Jongeren konden er hun favoriete sport aanleren aan verschillende BV's. Een kleine dertigtal sporttakken kwam op die manier aan bod. Tips, oefeningen, praktische info, een website en ook een volledig uitgewerkt boek... sportpromotie ten top voor onze jeugd!


Aan subsidies lijkt soms een slecht geurtje te hangen. Dat is totaal onterecht en zeer jammer. Subsidies worden toegekend aan organisaties, projecten en de vele personen die waardevolle maar niet-commerciële initiatieven nemen en ontplooien. Net zoals je gehandicaptenzorg, natuurbehoud of het aanleggen van wegen, niet kan betalen door winst te maken met je werking, zo kan ook een theatergezelschap, de vele verenigingen, sportclubs of een museum niet werken zonder dat de overheid hen hiervoor ondersteund. Deze ondersteuning kan gaan naar de projecten zelf, naar de infrastructuur of naar organisaties of instellingen die hen ondersteunen. Ook worden maatregelen genomen die individuele mensen die niet in een organisatie of vereniging zitten ten goed komen zoals bijvoorbeeld nieuwe zwembaden, de kindertelefoon of de Buitenspeeldag.

In 1999 was de uitdaging: cultuur en jeugdbeleid opnieuw op de politieke kaart zetten. Ervoor zorgen dat cultuur en jeugdwerk meer nog dan voorheen de maatschappelijke uitdagingen kunnen aangaan. Daarvoor was onder andere een financiële inhaalbeweging noodzakelijk. En wat voor één.

In 1999 bedroeg de begroting voor cultuur 222.571.000 euro en die voor het jeugdwerk 37.638.000 euro. Vandaag hebben we een jaarlijkse jeugdbegroting van 63.476.000 euro en een cultuurbegroting van 451.312.000 euro. Sinds 1999 betekent dit voor jeugd een stijging met 68,7% en voor het cultuurbeleid met 102,8% . Daarnaast waren er de afgelopen jaren ook eenmalige investeringen binnen de cultuursector, voor een bedrag van 58,5 miljoen euro en infrastructuurinvesteringen ten belope van 205,6 miljoenǬeuro.


Het is een traditie dat het cultuurbeleid in Vlaanderen gesubsidieerd is. De rol van een subsidiërende overheid werd de voorbije tien jaar dan ook gevoelig versterkt. Toch wilde Bert Anciaux ook dat cultuur met een commerciële logica mogelijk is. Hij wilde naast subsidies ook een ondersteunend beleid voor cultureel ondernemerschap. In 2006 werd CultuurInvest (CI) opgericht. CI is investeringsfonds voor cultuurgebonden ondernemingen, onder de vleugels van de zelfstandige investeringsmaatschappij PMV. Onder andere op basis van de commerciële mogelijkheden van het ingediend project, investeert CI in die ondernemingen die actief zijn in de creatieve industrie. De bedoeling is dat de aanvrager met de winst van hun project PMV terugbetalen. Op die manier kan dit rollend fonds weer investeren in een volgend cultureel project. Zo kon bijvoorbeeld Sioen een internationale project uitwerken en Laura Lynn een theatertournee ondernemen; projecten die normaal nooit tot hun mogelijkheden behoorden.


Wij kunnen heel wat leren van Zuid-Afrika. Omgekeerd hebben we heel wat expertise in huis op het vlak van bijvoorbeeld jeugdwerk en lokaal cultuurbeleid. Die wilden we graag delen.

Jaarlijks investeert Vlaanderen dan ook 1 miljoen euro in steun aan vier Zuid-Afrikaanse lokale gemeenschapscentra verspreid over het land. De vier centra hebben een groot bereik en een uitgebreid netwerk in de ruimere regio. Hun werking beslaat zowel het domein van de kunsten en sociaal-cultureel werk als jeugdwerk, erfgoed en in sommige gevallen ook sport. Doelpubliek zijn hoofdzakelijk Zuid-Afrikaanse jongeren uit de townships.


De Marokkaanse gemeenschap is één van de grootste in Vlaanderen. Het ligt volgens Bert Anciaux dan ook voor de hand om, samen met het moederland, initiatieven te ontwikkelen die de samenwerking tussen beide landen stimuleren en uitwisseling bevorderen. Zo werd in 2006 een samenwerkingsakkoord afgesloten dat voorzag in de oprichting van het Vlaams Marokkaans culturenhuis (zie Daarkom).


Buurland Nederland is, ook omwille van de taalverwantschap, een prioritaire partner voor Vlaanderen. De voorbije 10 jaar zijn daarom op tal van domeinen initiatieven genomen om de samenwerking en uitwisseling tussen Vlaanderen en Nederland te verhogen (zie ook Taalunie). Met het Vlaams-Nederlands Huis "deBuren" in Brussel (een initiatief van Bert Anciaux) en het Vlaams cultuurcentrum "de Brakke Grond" in Amsterdam hebben we twee belangrijke spelers. Die zorgen er mee voor dat we bovenstebesteburen blijven.


Als we samenwerken met Zuid-Afrika en Marokko is het maar logisch dat we ook goede verhoudingen hebben met ons meest naaste culturele buur: de Franse Gemeenschap. Cultuur, jeugd en sport zijn gemeenschapsaangelegenheden. Wallonië en Vlaanderen hebben elk hun beleid voor deze domeinen. De Vlaamse en Franse Gemeenschap doen al veel samen maar volgens Bert Anciaux kan die samenwerking nog veel intenser en structureel. Mensen begrijpen niet dat we door uitwisseling in Vlaanderen meer vertrouwd zijn met de Nederlandse of Zuid-Afrikaanse cultuur terwijl over de taalgrens fantastische zaken gebeuren op het vlak van bijvoorbeeld muziek en film. Bert Anciaux heeft al jaren gepleit voor een samenwerkingsprotocol met de Franse Gemeenschap. Door de federale politieke strubbelingen is de Franse Gemeenschap terughouden om tot een echte ondertekening te komen.


Sinds 2000 is met de oprichting van het Vlaams Audiovisueel Fonds gekozen voor een resolute verandering in de ondersteuningspolitiek van de Vlaamse film. De gevolgen blijven niet uit: recente televisiereeksen zoals 'Van vlees en bloed', 'Flikken', 'Het Eiland', 'De Parelvissers', 'Keyser van de smaak', 'Katarakt' en 'Aspe'... waren en zijn echte kijkcijfersuccessen op VRT en VTM. Ook in de filmzaal en op internationale festivals staat de Vlaamse film opnieuw duidelijk op de kaart met films als 'Loft', 'Unspoken', 'Dirty Mind' en 'Aanrijding in Moscou' . De aankoop van het Vlaams huis van de Film begin 2009 kreeg het VAF een prachtige internationale uitvalbasis. Minister Anciaux is zeer trots en tevreden over de revolutie die de Vlaamse film de laatste 10 jaar heeft gekend. Nu nog een Oscar!


Het jeugdwerkbeleid (jeugdwerk = georganiseerde jeugd) is de jongste tien jaren geleidelijk aan geëvolueerd naar een geïntegreerd jeugdbeleid, waarin de behoeften en belangen van ɬlle kinderen en jongeren centraal staan. Een belangrijk symptoom van de verbreding is dat in Vlaanderen nu ook kinderrechten deel uitmaken van het jeugdbeleid. Iedereen heeft ondertussen ook kennis gemaakt met de Kinderrechtencommissaris. Met het Commissariaat, het Vlaams Jeugd- en Kinderrechtenbeleidsplan, de Kind-en-Jongeren-effectenrapportage en de monitoring is de basisuitrusting voorzien om rond een echt samenhangend Kinderrechten-beleid te kunnen werken.


De bibliotheek is een ouwe gouwe klassieker Of je een fervente lezer bent of niet, iedereen weet de waar de plaatselijke bib ligt en waarvoor ze dient. Toch zijn er ook heel wat misverstanden over bibliotheken. Zo hebben ze in tien jaar tijd een grote evolutie meegemaakt: van de twintig jaar oude en volstrekt achterhaalde wetgeving, is men in 2001 gegaan naar een nieuw decreet, dat de sector fel heeft verrast. Sindsdien zijn bibliotheken geëvolueerd van eerder introverte instellingen naar centra die meer extravert zijn geworden. Ze doken ook creatief in het digitale tijdperk. Zo kan je via Digileen gratis muziek ontlenen. Kijk maar op HYPERLINK "http://www.bibliotheek.be" www.bibliotheek.be. De bibliotheken hebben vandaag duidelijk meer aandacht voor de context waarin ze werken en er wordt al eens over het muurtje gekeken, bijvoorbeeld richting cultuurcentrum. Wat wel blijft, is het succes van de bibliotheken. De dienstverlening wordt alsmaar beter en nog altijd blijven vele mensen trouw lid (worden) van hun plaatselijke bibliotheek.


In ons rechtsysteem is het bestraffingsmodel gebaseerd op het geloof dat mensen die een misdrijf begaan na hun straf, een tweede kans krijgen. Om die re-integratie te doen slagen, is het belangrijk dat veroordeelden tijdens hun verblijf in de gevangenis, al de mogelijkheid krijgen om opnieuw actief deel te nemen aan de samenleving. In het Participatiedecreet heeft Bert Anciaux dan ook gevangenen laten opnemen als 1 van de prioritaire doelgroepen. Zo zijn er tal van talrijke initiatieven in de Vlaamse gevangenissen die het mogelijk maken: het boek "Fit tussen de muren'": kansen voor gedetineerden om, zelfs in hun cel en zonder enig materiaal aan sport te doen; of de inspiratiedag "van je famillie moet je't hebben", over kinderen en famillie van gedetineerden; of "Cafédetinee" waar gewone burgers bij een kop koffie aan de praat kunnen met gedetineerden; of "Jail TV", waarbij de naam het zelf zegt. En natuurlijk de bibliotheek, films, cursussen enz.


Spelen en buiten spelen is belangrijk. Buitenspelen is een recht en kinderen moeten dit kunnen. Het is dan ook verbazend dat veel meer dan vroeger initiatieven nodig zijn om dat speelrecht van kinderen in de openbare ruimte te beschermen en veilig te stellen. Meer en meer moeten ouders, de buurt en de besturen overtuigd worden dat buitenspelen geen curiosum mag worden.

Het is daarom dat Bert Anciaux, samen met de kinderzender Nickelodeon jaarlijks een Buitenspeeldag organiseert. Op die dag zet de kinderzender het tv-scherm op zwart en worden er door allerlei activiteiten georganiseerd om kinderen aan te moedigen om de straat of het plein in te nemen. De Buitenspeeldag is natuurlijk niet alleen een sensibiliserende oproep gericht naar kinderen, maar evenzeer naar hun ouders, begeleiders en alle lokale instanties in Vlaanderen. Het is dan ook de bedoeling dat de gemeentebesturen volop buitenspellocaties ter beschikking stellen en activiteiten organiseren.


De groep actieve senioren in onze samenleving blijft stijgen. Zij vormen de volgende vier jaar dan ook de prioritaire doelgroep in het Vlaams sportbeleid. Er wordt voor hen een specifiek aanbod op maat ontwikkeld, gaande van sportieve activiteiten waar iedereen aan kan deelnemen, tot competities en de Senior Games. De combinatie van sport, spel en gezellig samenzijn leidde tot een grootschalige campagne rond dit nieuwe fenomeen van sportelen.


Het Vlaamse Sport voor Allen-beleid is een laagdrempelig en toegankelijk beleid, dat bewust oog en oor heeft voor de vele uitings- en organisatievormen van sport. De ambitie om een ruim en divers aanbod voor en dicht bij de mensen te realiseren wordt gerealiseerd in samenwerking met de lokale sportorganisaties. Sportinfrastructuur, evenementen, samenwerkingen met de federaties, lokale verenigingen en clubs, specifieke acties naar doelgroepen zoals jongeren, personen met een handicap, mensen in armoede, senioren,... Het beschikbare budget voor het Sport voor Allen-beleid steeg onder minister Bert Anciaux van ongeveer 37 miljoen euro tot meer dan 65 miljoen euro!


"Mensen aan het sporten krijgen, daar draait het om in het Vlaams sportbeleid. En via Buurtsport tracht ik iedereen dicht bij huis, in de eigen buurt aan het bewegen te krijgen. Steden en gemeenten krijgen daarom de nodige financiële middelen om voor hun inwoners specifieke sportieve activiteiten uit te werken. Lokale sportdiensten zijn in dit verhaal de belangrijkste partners. De naam van het project spreekt voor zich en de missie is sterk in zijn eenvoud. Kijk dus snel in jouw buurt wat er op het programma staat!"


Enkele jaren geleden organiseerde Bert Anciaux als minister van Cultuur voor het eerst een Week van de Smaak. Het werd onmiddellijk een overdonderend succes dat sindsdien jaarlijks toeneemt in omvang én kwaliteit. De Week van de Smaak is een (eet)cultureel evenement dat zoveel mogelijk mensen wil samenbrengen rond smaak en eetcultuur in alle aspecten. Met meer dan 1000 grote en kleine acties georganiseerd door scholen, restaurants, bedrijven, bibliotheken, musea, gemeentebesturen, verenigingen, buurtcomités... bestaat er een rijkgevuld programma in ieders buurt. Dit evenement heeft eten, drinken en alles wat rond het culinaire hangt, een eigen plaats binnen cultuur gegeven. Smaak vanuit een cultureel perspectief met niet alleen aandacht voor de voedingsproducten zelf, maar ook voor het erfgoed, de verhalen en de studies erover.


Doping hangt al lang als een donkere wolk boven het hele topsportgebeuren. Het Wereld AntidopingAgentschap (WADA) werkt op internationaal niveau een anti-dopingregeling uit. Vlaanderen heeft die richtlijnen volledig omgezet in bindende regels en is jaren koploper in het dopingbeleid. Het gaat niet enkel om controle, maar ook om preventie en voorlichting. Want een zuivere sport daar heeft iedereen meer plezier aan.


Nand Buyl overleed op 23 maart 2009. Nand behoort tot het absolute collectieve geheugen van zowat elke generatie van de laatste decennia. En niet alleen omwille van zijn historische rol als Schipper naast Mathilde of Axel Nort, maar omwille van een carrière van een slordige 75 jaar. Zijn rol als hoeder van het theaterleven in Brussel in het algemeen en de KVS in het bijzonder kan moeilijk worden overschat. Bert Anciaux noemde Nand Buyl zijn eerste en oudste herinnering aan theater, jeugdreeksen en helden van het podium en het witte doek. Hij was ook een vriend, net als zijn levenspartner Chris Lomme.


Tal van cijfers bewijzen dat 10% van de Vlaamse bevolking afkomstig is van een etnisch diverse achtergrond. Bert Anciaux was de eerste minister die deze cijfers ook vertaald wou zien op beleidsniveau: voor elke adviesraad, commissie of ander beslissingsorgaan, gingen minimaal 10% van de beschikbare functies naar personen met een etnisch diverse achtergrond. Enkel op die manier kunnen volgens hem beslissingen genomen worden die effectief alle lagen van de bevolking ten goede komen.


De amateurkunsten zoals wij dat kennen, is iets typisch Vlaams. Door de bijzondere plaats van het middenveld in Vlaanderen (iets wat in andere landen veel minder bestaat), is het Vlaams beleid voor de amateurkunsten als wijdvertakt en boeiend fenomeen, dan ook redelijk uniek. Een kwart van de Vlaamse bevolking is actief als liefhebber. Het gaat dus om ruim 1,5 miljoen actieve kunstbeoefenaars. Binnen deze sector werken ruim 10.000 lokale verenigingen en het aantal deelnemers en groepen neemt alleen maar toe. Steeds meer cultuurcentra geven ruimte aan de sector en ook internationaal scheren de Vlaamse amateurkunsten steeds hogere toppen. Dit succes heeft ook te maken met de rol die de landelijke organisaties spelen én met de stimulansen vanuit het beleid. Zo zijn er in het Amateurkunstendecreet extra subsidies per landelijke organisatie, op voorwaarde dat ze activiteiten organiseert met andere organisaties. Dit leidt tot veel vernieuwing en creativiteit: zo vinden bijvoorbeeld beeldende kunstenaars, fotografen en schrijvers elkaar in een samenspel dat zij nooit alleen hadden kunnen realiseren. Deze evoluties worden mee begeleid door het Forum voor Amateurkunsten, het overlegcentrum dat door de negen landelijke organisaties wordt gerund. Deze steun voor de werking wordt door de sector sterk gewaardeerd. Ook de Canvascollectie dat door Bert Anciaux werd ondersteund, gaf aan de vele amateur-beeldend kunstenaars een prachtig forum.


Vlaanderen heeft een rijk verleden. Al deze boeiende verhalen, beelden en getuigenissen vormen een sterke basis om onze identiteiten op te bouwen, om samen gemeenschap te vormen, zélfs om met een frisse blik naar de toekomst te kijken. Onze musea, volksculturele verenigingen, archiefinstellingen,... vormen een krachtig en gedreven erfgoed-netwerk. Bert Anciaux maakte er in 1999 een prioriteit van om deze sector eindelijk een beleid te geven. En vooral groeikansen. De jaarlijkse Erfgoeddag (dit jaar was dat op 26 april met het thema "vriendschap") maakt duidelijk hoeveel honderdduizenden mensen het erfgoed op de been kan brengen.


De WAKkerste gemeente, het WAK-lied, de WAK-filmpjes, maar vooral: duizenden mensen die eens per jaar met veel toeters en bellen aan Vlaanderen laten zien hoe boeiend en veelzijdig de amateurkunsten zijn. WAK staat voor Week van de AmateurKunsten, maar duurt al jaren minstens 10 dagen. Een week is te kort om alles te tonen. Dit jaar liep de WAK van 24 april tot 3 mei met als centraal thema Van Harte. Een thema waarmee terecht wordt gewezen op de allergrootste kracht van de amateurkunsten: de gedrevenheid, het liefhebben,... Sinds 2000 werken we voor de WAK stevig samen met de gemeentebesturen. Dit jaar waren ze al met 170. Hop naar de 308?


Bozar is de roepnaam van het Paleis voor Schone Kunsten in Brussel. Het is een prachtige plaats voor heel veel cultuur. Sinds enkele jaren is er intensieve samenwerking tussen Bozar en Bert Anciaux. In 2008 sloten we een samenwerkigsakkoord, waardoor Bozar een bijzondere plaats wordt voor vele Vlaamse kunstenspelers. Ze krijgen er letterlijk een internationaal podium, een plaats om zich aan een internationaal publiek te tonen. Vlaanderen is vanaf nu nadrukkelijk en ruim aanwezig in Bozar, met podiumkunsten én beeldende kunsten.


Armoede is een onrecht, altijd en overal. Dus zeker in Vlaanderen, toch een welvarende regio met heel wat rijkdom. Armoede heeft altijd te maken met geld, of een gebrek aan geld. Maar niet alleen. Bert Anciaux vraagt ook respect voor mensen in armoede. Niet alleen kunnen zij beter dan wie ook de oplossingen voor armoedeproblemen aangeven (zij weten het uit ervaring, vaak dagelijks!), maar mensen in armoede hebben ook recht om te genieten van wat er allemaal op cultuur-, jeugd- en sportgebied ter beschikking staat. En dan gaat het niet alleen over gaan kijken maar ook zelf kunst en cultuur produceren. Via het Participatiedecreet heeft Bert Anciaux de middelen vertienvoudigd. Via lokale netwerken (met verenigingen en gemeente en OCMW) worden de kosten van mensen in armoede om deel te nemen voor een groot stuk verminderd. En als er geen lokale netwerken zijn, dan kunnen vragen rechtstreeks aan het Participatiefonds worden gericht. Daarmee lossen we het probleem zeker niet op, maar kunnen we de uitsluiting en de drempels voor een stukje wegwerken.


Vreemdeling, wat een moeilijk woord. Voor Bert Anciaux is iedereen die in Vlaanderen woont een Vlaming. En dan kan je er geen vreemdeling zijn. Dat betekent echter niet dat iedereen in Vlaanderen hetzelfde moet zijn. Integendeel. Vlaanderen is een verzameling van culturen, van gemeenschappen, van diversiteit. Sommige van die culturen lijken wel vreemd en onbekend. Maar dat went snel, en onze kinderen groeien op in een heerlijke mix van culturen, smaken en kleuren. Elke cultuurgemeenschap heeft een fundamenteel recht op eigenheid. Laat daarom de Vlaamse eigenheid er maar een zijn van verscheidenheid. Die verscheidenheid maakt ons sterker, mooier en beter.


Ooit onze kolonie. Een groot deel van onze welvaart is gebouwd op de grondstoffen die we uit Kongo weghaalden, op de pijn en het onrecht dat de plaatselijke bevolking onderging. En toch... Bert Anciaux bezocht vorig jaar heel even Kinshasa, want KVS heeft daar een prachig programma, samen met Kongolese kunstenaars. Het was opvallend hoe de bevolking - van een van de rijkste landen van de wereld - zich met trots en humor overeind houdt. Hoe zelfverzekerd, vriendelijk, gastvrij ze ons tegemoet traden. Dat geeft hoop, maar toch ook schaamte om het onrecht dat we nog steeds Kongo aandoen. Het bescheiden beetje cultuur en kunst kan daar wellicht iets, maar niet veel aan verbeteren.


Ere wie ere toekomt. Toen Vlaanderen in de jaren zeventig zijn eerste vormen van zelfstandigheid kreeg, waren de ministers Van Mechelen en De Backer er als de kippen bij om cultuur over heel de gemeenschap te verspreiden. Zo kwamen de cultuurcentra tot stand: ferme huizen waar zowel culturele producties zouden worden geprogrammeerd als (letterlijk) ruimte gegeven aan de lokale verenigingen om er in de beste omstandigheden hun ding te doen. En zo staan ze er nog altijd: eigendom van de gemeente, maar al die jaren stevig ondersteund vanuit de Vlaamse Gemeenschap. Nog steeds komt men vanuit het buitenland met jaloerse blik kijken naar dit fijnmazige netwerk aan cultuur- en gemeenschapscentra.

Sinds 2002 zijn de cultuurcentra opgenomen in het decreet op het lokaal cultuurbeleid. Dit gaf Bert Anciaux meteen de kans om hen te stimuleren om nog meer uit zichzelf te breken. Om niet alleen mensen naar de tent te lokken, maar zelf ook uit de eigen muren te breken. Cultuur is van de mensen en we moeten er alles aan doen om dit -zonder drempels- terug aan de mensen te geven. Vele centra sprongen enthousiast mee op de kar.


Dove en slechthorende mensen ondervinden haast dagelijks aan de lijve hoe weinig de samenleving zich écht om hen bekommerd. Jawel, er worden vele kansen gegeven aan deze mensen om zich met allerlei hulpmiddelen aan te passen. Maar past de samenleving zich zelf, spontaan, voldoende aan deze mensen aan? Bert Anciaux vond van niet. Via een speciaal decreet realiseerde hij de erkenning van de Vlaamse GebarenTaal als een volwaardige taal. Dit heeft de kans gegeven om -onder meer samen met de vereniging Fevlado- stevige sensibiliseringscampagnes op te zetten en om de taal verder te ontwikkelen. Eind 2008 maakte hij ook een krediet vrij om de cultuurcentra te stimuleren om hun infrastructuur aan de personen met een hoorapparaat aan te passen. Zowat vijftig centra gingen hierop in.


Mensen die blind of slechtziend zijn, ervaren vele drempels om volop aan de samenleving te kunnen participeren. Bert Anciaux herinnert zich het beklijvende verhaal van Steven Bladt nog, de jongeman die, samen met zijn fijne buurman Jan Smeyers, al heel wat calvarietochten hebben afgelegd om meer spontaan respect te krijgen voor mensen met een visuele handicap. De minister zorgde er mee voor dat Steven zijn verhaal te boek stelde. Want "Ik zie het wel - blind door het leven" zou door iedereen die ook maar een klein beetje te zeggen heeft, moeten gelezen worden. Want hoe dikwijls zien we niet hoeveel drempels we opbouwen, én hoe gemakkelijk het kan zijn om ze neer te halen. Bert richtte Luisterpunt op, de bibliotheek voor blinden, slechtzienden en andere mensen met leesbeperkingen. Duizenden boeken zijn ingelezen en kunnen in een gesproken versie ontleend worden. Via zeer gebruiksvriendelijke apparatuur kunnen ze vlot worden gelezen. De minister kon 2.000 van zulke Daisyspelers aanschaffen en verdelen over de rust- en verzorgingstehuizen, zodat vandaag vele oudere mensen opnieuw hun leesgenot kunnen ervaren. Het valt op hoeveel vrijwilligers zich enthousiast inzetten voor hun medemensen. Zo is er Zorgbib, de bibliotheekwerking van het Rode Kruis, die door ons ondersteund wordt om in ziekenhuizen, rust- en verzorgingstehuizen, asielcentra,... boeken te verspreiden. Zij staan mee in voor de promotie van de Daisy-spelers. We kwamen met al deze vrijwilligers samen tijdens de voorstelling "Daens" van Studi 100. Gewoon om bij elkaar te zijn en... om dank u te zeggen.


Carnavalvieren heeft wortels diep in onze geschiedenis. Op 't eerste zich lijkt dit misschien louter feesten en potverteren, maar er hangt een zeer grote erfgoedwaarde aan elk carnavalsgebruik. Voor Bert Anciaux hoort carnaval tot het erfgoed en verdient het respect dat ook andere historische gebruiken ontvangen. Vanaf nu is dat ook zo. Punt. Alaaf.


KifKif is een schitterende organisatie die zorgt dat Vlamingen van andere afkomst zoveel mogelijk kansen krijgen om hun (cultuur)talenten te ontwikkelen. Jaarlijks bekronen zij de meest talentvolle met een KifKifaward. De voorbije jaren mocht Bert Anciaux deze Awards mee uitreiken en geraakte begeesterd door de hoge kwaliteit, het enthousiasme maar vooral ook de zelfzekerheid en het vakmanschap die de kandidaten tonen. Hoopvol, sterk en vooral prachtig.


Wie lid is van een vereniging, die heeft meer kans om gelukkig te zijn. Dat is wetenschappelijk vastgesteld. Verenigingen brengen mensen samen. Op Vlaams niveau hebben alle verenigingen hun handen in elkaar geslagen. Ze hebben de Verenigde Verenigingen opgericht. Bert Anciaux steunt de Verenigde Verenigingen heel enthousiast, door een subsidie maar ook door specifieke steun aan de campagnes (zoals Kom uit uw Kot en Yess) die het verenigingsleven en het vrijwilligerswerk promoten.


Elk jaar opnieuw verzamelen jonge kunstenmakers zich en showen hun creativiteit en artistieke mogelijkheden. Na provinciale voorrondes worden de besten in een Vlaamse finale bijeen gebracht. Het is elke keer weer feest, met overvloedige bewijzen dat Vlaamse jongeren bulken van talent. De kunstbende werd daardoor een springplank voor de aanstormende generaties kunstenaars. Heerlijk...